khowphod-Cat

ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้เลยซักนิด....------------------------------

PS.-ถึงทุกๆคนน่ะงับ ผมขอโทษจริงๆ

ที่ช่วงนี้ไม่ได้กลับไปเม้นตอบเลย

ไม่ว่าจะเป็นในDek-D หรือ Exteen

ไม่ไช่ว่าผม หยิ่งน่ะงับ

แต่ตอนนี้ใจผมสับสนเหลือเกิน...

แล้วเวลาผมไม่มีเลย.... แล้วผมจะกลับ

ไปตอบทุกคนน่ะงับ ^ ^"

-ถึงน้องสาวสุดอึดคนนึงที่ ยอมนั่งโต้รุ่ง

กับพี่ จนถึงตอนที่ ข้าวโพดจากพี่ไป

ถึงแม้ว่าเจ้าจะอึด ไม่นอนอยู่แล้วก็เถอะ

แถมยังชอบ ร้อง หลงๆ อีก

(จะหลงป่ายถึงหนาย หื้อ??)

นั่นคือ

http://penagift.exteen.com/

นู๋แป้ง(อุส่าไม่เติมนครบาลให้แล้วน่ะ)

-ถึงพี่สาว ที่ผมคุย MSN ด้วยในคืนนั้น

ผมขอโทษจริงๆน่ะงับที่ไม่ได้ อยู่เป็นเพื่อนอย่างที่เคย

แล้วผมจะช่วยกลับไปแต่งหน้านิยายให้งับ

(อยากรู้มั้ยงับ พี่สาวผมคนนั้นคือใคร ..

http://my.dek-d.com//story/view.php?id=248847

นิเองเละงับ ^^เป็น นิยายYaoi น่ะงับ

SM เลือดสาดแบบที่ผมชอบเลย (ได้ทีโปรโมทเลยตู)

-ถึงที่สาวอีกคนที่สำคัญกับผมมากๆ~!!!

ผู้ที่ยอมคุยดทรศัพท์กับคนบ้าๆ ประสาทๆอย่างผม

และยอม นั่งร คนที่นัดแล้วไม่เป็นนัด

นั่งรถตรูดช้าที่ร้านเน็ท ของอภัยงับ

*โค้งงามๆ*

และท่านนั้นจะเป้นใครไปไม่ได้นอกจาก

ท่านนี้ฮ่ะ http://sleazoid.exteen.com/

ท่านพี่โรส...(อุส่าไม่เติมนครบาลให้น่ะ)

และสุดท้ายยยยยยยยยยยยยย

ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน

เรื่องของผม

ไม่รุ้ว่าอ่านเข้าใจหรือเปล่า

ท่านจะอ่านหรือไม่อ่าน...(เรื่องมันโคะตะระยาว)

แต่ถึงยังไงแค่ท่นคลิ๊กเข้ามา

ก็ขอบคุณากเหละงับ

อย่างที่บอก

แล้วผมจะตามไปตอบให้ครบทุกท่านเลยน่ะงับ

ตอนนี้ขอตัวไปนอนก่อน เริ่มไม่ไหวแล้ว


edit @ 2007/04/18 05:00:24


edit @ 2007/04/18 05:22:23

edit @ 2007/04/18 06:52:57


edit @ 2007/04/18 06:58:46

edit @ 2007/04/18 07:02:05
edit @ 2007/04/18 07:06:51
edit @ 2007/04/18 16:16:06
edit @ 2007/04/18 16:24:49

ภาพของไอข้าวโพด

ยังคงหลอกหลอนผมตลอดเวลา.....

ภาพที่มันโดนงูรัด..

ไอ้งูหลามตัวใหญ่...

ที่แม้ ผมจะไม่เห็น แต่จินตนการได้

ความทรมาณที่มันได้รับ...

เหมือนว่าผมจะรับรู้ได้.....

ทำไม ทำไม ผมช่วย มัน ไม่ได้

......

ความคิดเหล่านี้ ไหลวนอยู่ในหัวสมองของผมตลอด


..................................................

เหตุการณ์ของเมื่อวาน

หลังจากที่เกิดเรื่อง

ผมมานั่งหน้าคอม

พิมพ์เหตุการณ์ทุกอย่างลงในบลอค

น้ำตาที่ไหลออกมาจากคนอย่างผม

คนที่ไม่เคยกลัวอะไร ไม่แคร์อะไร

ไม่คิดว่าจิดใจของผม จะอ่อนแอขนาดนี้

...รู้สึกเสียฟรอม์ซะมัด

แต่ทำไมมันห้ามไม่ได้น่ะ??

ภาพศพ.. ภาพคนตาย.. เลือด...ผี หรืออะไร

ผมไม่เคยกลัวซักนัก.. ออกจะชอบด้วยซ้ำ...

........

เวลาตอนนั้นผมกินข้าวไม่ลง

แม้ว่าจะไม่ได้นอนเลยและไม่ได้กินข้าวเลย

(ผมเป็นคนที่เล่นคอมจนเช้าแล้วนอนเที่ยงตื่นเย็น)

..........

แม่ผมบอกให้ผมไปอาบน้ำ...

โปรแกรมตอนแรกที่บ้านผมจะทำ

คือ จะทำบุญ สงการณ์...

แต่ติดที่ว่าผม นอนเช้าตลอด

เลยไม่ได้ไปซะที...

จนมาวันนี้ ผมเลยคิดว่า ไม่ต้องนอนมันหรอก

ไว้ทำบุญเสร็จ.. ค่อยกลับมานอน

จนเวลาผ่านไป... พ่อแม่น้องผม

นั่งเล่นที่ สวนหน้าบ้าน

รอเพ่ชายของผมตื่น จะได้ไปวัดกัน

ผมก็นั่งเล่นคอมอยู่

.....

จนอยู่ดีๆพ่อผมตะโกน ว่า งูรัดแมว~!!

พ่อผมมาเล่าให้ฟังว่า

ตอนแรกก็มองแมวมันอยู่

มันไล่จับนกเล่นอยู่ข้างบ้าน

พ่อผมเรียกมันแล้ว

จะโดดไปรับมัน มันก็แกล้ง

นอนกลิ้งๆเล่นกับพื้น

พ่อผมเลย.. แกล้งมันไม่ไปรับมัน

จน ผ่านไปซักพัก..

มันหายไป...

พ่อผมถามน้องว่า..

เห็น ไอ้ข้าวโพดมั้ยยยย

น้องผมบอกว่า เห็นมันเดินไปข้างหลัง

แล้วพอพ่อดู...

ก็เจอ..เหมือนขาแมวตั้งอยู่

ตอนแรก พ่อบอกว่า

คิดว่าทำไมมันนอนเล่นแปลกๆ

แต่พอดูดีๆ ขามันตั้งผิดปกติเลย..

พ่อผมเลยคิดว่าต้องเป็นโดนงูรัดแน่ๆ..

พ่อผมเลยตะโกนทันที..

พอพ่อผม หาไม้ยาวๆได้อันนึง

ก็รีบกระโดดไปข้างบ้านทันที..

สิ่งที่พ่อเห็นคือ..

งูมันกำลังรัดไอข้าวโพดอยู่

ขดเป็นเกลียว 2 เกลียว

พ่อผม ตอนแรกเอาไม้ตีมัน

มันยิ่งรัดยิ่งกว่าเดิม

พ่อผมจึงเอาไม้แทรกไปตรง

แมวกับงู แล้วง้างออก

พ่อบอกว่า เวลาตอนงูมันจะกินเหยื่อ

มันจะดุมากๆ

พอพ่อผม ง้างร่างข้าวโพดจนสำเร็จ

มันจึง..หนีเข้ารูไป

พ่อเอาไม้ช้อนร่างไอ้ข้าวโพดขึ้นมาบนไม้

ร่างไอ้ข้าวโพดขดง้อไปตามร่างโน้มถวง

มันบอกให้รู้ว่า..ตอนนี้ มันไม่มีชีวิตแล้ว...

ตอนนั้น ผมอึ้งมากๆ

มือที่เกาะที่กำแพงสั่นมากๆ

ขาแทบยืนไม่ไหว...

พ่อส่งแมวให้พี่ขายของผม

แล้วจะกลับไปเล่นงานไอ้งูเวนนั่นต่อ

ผมเรียกห้ามพ่อ...พ่อไม่ยอม

ผมรู้เพราะผมเองก็แค้นมันเหมือนกัน

แต่ตอนนั้น ผมไม่มีความคิด ความรู้สึก

อะไรเท่าไหร่...รวมถึงตอนนี้ด้วย

พอพ่อผม..เลิกล้มความตั้งใจที่ฆ่ามัน

ผมเลย ค่อยๆเดินไปที่ร่างของข้าวโพด

ตอนนั้นร่างมัน..นิ่ง..

ผมเอามือ ผลักมัน... หวังว่าจะให้มันตื่น

ผมร่ำเรียกชื่อมัน.. อย่างหวังว่าจะให้มันได้ยิน